من و تو کم بودیم

                   خشک و پرمرده و تا روی زمین خم بودیم

گفتنی ها کم نیست

            من و تو کم گفتیم

                      مثل هذیان دم مرگ

                               ز آغاز چنین در هم و بر هم بودیم

دیدنی ها کم نیست

            من و تو کم دیدیم

                     بی سبب از پاییز جای میلاد اقاقی ها را پرسیدیم

 چیدنی ها کم نیست

              من و تو کم چیدیم

                       وقت گل دادن عشق روی دار قالی

                                       بی سبب حتی پرتاب گل سرخی را ترسیدیم

 خواندنی ها کم نیست

             من و تو کم خواندیم

                      من و تو ساده ترین شکل سرودن را در معبر باد

                                                                   با دهانی بسته

                                                                                واماندیم

                           
  من و تو اما در میدان ها

                اینک اندازه ی ما می خوانیم

                          ما به اندازه ی ما می بینیم

                                      ما به اندازه ی ما می چینیم

                                                    ما به اندازه ی ما می بوئیم

                                                                ما به اندازه ی ما می روئیم

 من و تو کم نه که باید شب بی رحم و گل مریم و بیداری شبنم باشیم

                          من و تو خم نه و درهم نه و کم هم نه و می باید که با هم باشیم

من و تو حق داریم در شب این جنبش

                              نبض آدم باشیم

                                 من و تو حق داریم که به اندازه ی ما هم شده با هم باشیم

                                          
                                       گفتنی ها کم نیست 

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پايان راه ناپيداست

اما من دگر به پايان نمی انديشم

همين دوست داشتن زيباست

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است